Leklata – najwyższa góra Ghany

Leklata – najwyższa góra Ghany

Leklata – najwyższa góra Ghany – to dzisiejszy cel naszej podróży. Znajduje się dokładnie na granicy pomiędzy Togo i Ghaną. To właśnie ta góra, jak się okazało po latach, jest prawdziwym najwyższym szczytem tego kraju.

W 2018 roku byłem już w Ghanie z Łukaszem. Wtedy chcieliśmy zdobyć najwyższy szczyt. Najpierw weszliśmy na Afadjato. O nim przeczytacie, że jest najwyższy w Ghanie – rzekomo ma 885 metrów. Jednak nie jest to prawda. W rzeczywistości ma jedynie 587 m.

Wówczas tego nie wiedzieliśmy, ale już wtedy wiedzieliśmy, że wyższe o ponad 100 metrów jest sąsiednie Aduadu, oddalone zaledwie o kilkaset metrów. Sprawdziliśmy obie góry i faktycznie, Aduadu było wyższe – jak się później okazało, mierzy 757 metrów. Uznaliśmy więc, że cel został osiągnięty.

Jednak po czterech latach odkryłem nową informację – istnieje jeszcze wyższa góra: Leklata, leżąca na granicy z Togo. Ma zdecydowanie wyższą wysokość niż Afadjato i Aduadu.

Podejście na szczyt Leklaty

Dobra szutrowa droga prowadzi w pobliże szczytu, dochodząc na wysokość około 800 metrów, co oznacza, że już w tym miejscu jesteśmy wyżej niż podczas naszej wyprawy w 2018 roku. Parkujemy samochód i dalej idziemy pieszo, wąską wydeptaną ścieżką pod górę.

Po drodze mijamy uprawy kasawy, wypalony busz oraz palmy i bananowce. Po około 20 minutach marszu osiągamy szczyt. Jest on raczej mało spektakularny, ale ważny – to już trzecia (i oby tym razem naprawdę prawdziwa) najwyższa góra Ghany zdobyta. Leklata – 900 metrów n.p.m.

Château Viale, rękodzieło i wodospad Womé

Słońce wychodzi zza chmur, robi się cieplej. Resztę dnia spędzamy spokojnie. Zwiedzamy zamek Château Viale, który jest ciekawostką historyczną. Został zbudowany podczas drugiej wojny światowej przez francusko-niemieckiego prawnika Raymonda François Viale na górze Kloto – na wysokości 700 metrów. Dziś jest to dawna rezydencja prezydencka z apartamentami ministerialnymi.

Na miejscu można zakupić kolorowe obrazy malowane naturalnymi barwnikami, głównie z liści drzew tekowych. Oprócz tego dostępne są miski, figurki, ozdoby – wszystko ręcznie wykonane i niedrogie. Drewno tekowe jest lekkie, twarde i jasne, co sprawia, że doskonale nadaje się do rzeźbienia.

Na zakończenie dnia odwiedzamy wodospad Womé. Chociaż to nie pora deszczowa i wody jest niewiele, otoczenie zachwyca – zwłaszcza dzięki kolorowym motylom, które unoszą się wokół.

Deszcz, owoce i wieczór w afrykańskim stylu

Wkrótce nadchodzi deszcz. W Afryce nie ma mowy o lekkim kapuśniaczku – to prawdziwa zlewa. Choć to nie pora deszczowa, ulewa zmienia suchą drogę w błotnistą pomarańczową maź. Woda spływa strumieniami po asfalcie, lecz na szczęście nie mamy już nic zaplanowanego na dziś.

Na przydrożnych straganach kupujemy przepyszne awokado – prawie prosto z drzewa. Do tego świeże mango i malutkie banany. Kolacja gotowa.

Zatrzymujemy się w przytulnym hoteliku za niewielką cenę. Wieczór spędzamy na świeżym powietrzu – po deszczu ani śladu. W powietrzu unosi się aromat środków na komary – wiernych towarzyszy każdej afrykańskiej podróży. Nad głowami przelatują nietoperze, a temperatura nocą niemal się nie zmienia. No może spada o 2–3 stopnie.

Zdjęcia i relacja z podróży do Togo

Moje najlepsze zdjęcia z Togo znajdziesz w galerii zdjęć z podróży do Togo. A wszystkie odcinki relacji z podróży do Togo i Beninu możesz też znaleźć na blogu z podróży do Togo i Beninu.