Angola była jedną z najbardziej zaskakujących podróży po Afryce. Przez prawie trzy tygodnie przejechaliśmy 4 362 km samochodami i pokonaliśmy 18 568 km samolotami. Były puste drogi, namioty, awarie, kurz, ocean, góry, wodospady, pustynne krajobrazy i spotkania z ludźmi południa Angoli.
Na tej stronie zebrałem wszystkie odcinki relacji z podróży do Angoli w 2024 roku. To blog z drogi, oparty na własnych doświadczeniach, zdjęciach i obserwacjach. Znajdziesz tu opisy Luandy, Kalandula Falls, Red Rock Canyon, Morro de Môco, Serra da Leba, Tundavala Gap, Moçâmedes oraz wielu mniej znanych miejsc.
Angola wciąż nie jest popularnym kierunkiem podróży. Właśnie dlatego daje poczucie odkrywania prawdziwej Afryki. Bez tłumów, bez kolejek do atrakcji i bez turystycznego lukru. Są za to ogromne przestrzenie, piękne krajobrazy, trudne drogi i miejsca, o których trudno znaleźć rzetelne informacje.
W relacji pojawiają się też spotkania ze społecznościami Mwila, Mucubal, Himba, Handa, Dimba, Vatwa i Ngendelengo. Południe Angoli pokazuje świat bardzo odległy od miast, asfaltu i wygód. To część podróży, która mocno zapada w pamięć.
Angola jest niezwykle fotograficzna. Dlatego teksty uzupełniają zdjęcia krajobrazów, ludzi, wiosek, gór, pustyni i Atlantyku. Zacznij od pierwszych odcinków relacji albo wybierz konkretny temat: Luanda, Kalandula Falls, Red Rock Canyon, Morro de Môco, plemiona południa Angoli lub podróż samochodem przez kraj.
To była podróż pełna kontrastów. Czasem piękna. Czasem trudna. Czasem absurdalna. I właśnie dlatego warto o niej opowiedzieć.
Angola to kraj, który potrafi jednego dnia zachwycić czerwonym kanionem, a drugiego wystawić cierpliwość kierowcy na próbę godną afrykańskiego doktoratu. Przejechałem po niej ponad 4 tysiące kilometrów i szybko przekonałem się, że „Angola jest bardzo droga” to tylko część prawdy. Poniżej znajdziesz praktyczne wskazówki, ceny i ostrzeżenia, które pomogą zaplanować podróż bez sprzedawania nerki na lotnisku w Luandzie.
Ta podróż też była dość długa. Trochę męcząca. Prawie trzy tygodnie. 4 362 km samochodami i 18 568 km samolotami. Przed podróżą nie do końca wiedziałem, na co się piszę. Niewiele osób tu podróżuje. Nie ma dużo informacji. Są sprzeczne. Wciąż panuje opinia, że to mega drogi kraj. A to bzdura. To najtańsze państwo w Afryce, w jakim byłem.
Park Narodowy Kissama. Najtańsze safari w Afryce i najgorsze safari w Afryce. Górka, dołek, górka, dołek. Baobaby. Kaktusy. Sporo ptaków. Kilka zebr, impali, gnu i koziołków przylądkowych.
Rzeka Kwanza. Rzeka szeroka. Największa w Angoli. Pełno zieleni. Ptaki. Koczkodany. Palmy. Mnóstwo palm. Ukryte pośród nich i meandrów rzeki wioski rybaków. Krokodyle.
Moçâmedes (do 2016 roku Namibe). Miasto nad Oceanem Atlantyckim. Powstało w 1485 roku, gdy na wybrzeżu pojawili się Portugalczycy. Około 133 tys. mieszkańców. W większości Hererowie. Ładna, kolorowa kolonialna zabudowa. Turystów, jak wszędzie. Za to wszędzie pachnie rybami.
Wioski rybackie w Angoli. Venancio Guimares. Wioska zamieszkana przez rybaków i ich rodziny. Cuchnie z daleka. Rybami i odchodami. Jedno z najobrzydliwszych miejsc, w jakim byłem. Wszędzie odchody. Odchody ludzi i psów. Trudno nie wdepnąć. Są wszędzie. Tuż obok suszące się ryby. Sardynki i inne. Pierwsza świeżość. Prosto od rybaków.